چگونه به کودکان درباره هیجانات آموزش دهیم

والدین نقش مهمی در چگونگی و میزان ابراز احساسات کودک خود دارند ، اما اغلب بدون هیچ آموزشی ، جامعه از والدین انتظار دارد رفتار مثبتی به فرزندان ما بیاموزند ، اما چه زمانی والدین در مورد مدیریت احساسات فرزندانشان یاد می گیرند؟ اگر بچه ها رفتار نامناسبی داشته باشند یا نتوانند در کلاس بی حرکت بنشینند ، خیلی سریع معلم های آنها والدین را مطلع می سازند . اما کمتر احتمال دارد، در مورد کودکی که احساسات او از حد طبیعی خارج می شود مثلا وقتی در کلاس او را صدا می کنند سرخ می شود و با لکنت حرف می زند ، یا از همبازی هایش دوری می کند یا ناخن هایش را می جود، معلم ها ، والدین را مطلع سازند. دکتر نانسی آیزنبرگ ، روانشناس دانشگاه ایالتی آریزونا ، در این زمینه پژوهش کرده است، که چگونه کودکان احساسات را می فهمند و چگونه یاد می گیرند که چه موقع و چگونه آنها را ابراز کنند . او به سه اصل مهم اشاره کرده است. اول ، مشاهده نحوه ابراز هیجان والدین -کودکان مشاهده گرانی زیرک هستند و با دقت جذب احساساتی می شوند که در خانه تأیید می شوند یا نمی شوند ، و یا اینکه نحوه واکنش بزرگسالان به خبرهای ناخوشایند و خوشایند، چگونه است. آنها همچنین می بینند که چه موقع والدینشان از ابراز احساسات خود اجتناب می کنند ، خواه به این دلیل باشدکه والدینشان از احساسات خود خجالت می کشند یا شرمنده اند ویا به دلایل دیگر. دوم – تجربه واکنش والدین به احساسات فرزندانشان. کودکان خواستار تأیید والدین خود هستند و پیام هایی از این قبیل را قلباً دریافت می کنند. کودکی که والدینش به او می گویند ، “مرد که گریه نمی کند “! خیلی زود می فهمد که نباید احساسات واقعی خود را نشان دهد و باید احساساتش را در درون خود نگه دارد. به همین ترتیب ، وقتی والدین به کودکانی که ناراحت هستند می گویند ، “نگران نباش” ، ممکن است کودکان به این نتیجه برسند که نگرانی آنها مهم نیست . مطمئنا منظور والدین به هیچ وجه این نیست ، اما متاسفانه کودکان لزوما منظور ما را برداشت نمی کنند. سومین راهی که کودکان در مورد احساسات می آموزند، حرف زدن درباره احساسات است. این احتمالاً غنی ترین و در عین حال نادرترین مسیر برای یادگیری احساسات است. ما به طور معمول در مورد احساسات با کودکانمان حرف نمی زنیم ، اما انجام این کار می تواند آنها را قادر سازد تا واکنش های بهتری به احساسات خود و دیگران نشان دهند. این سه اصل، همه به درک والدین از دنیای احساسات بستگی دارد. اگر هیچ کس به بزرگسالان آموزش ندهد که چگونه با احساسات خود رو به رو شوند، ممکن است آنچه فرزندان ما می آموزند همان چیزی نباشد که ما می خواستیم به آنها بیاموزیم. از این مهارت ها به عنوان “مربیگری احساسات” یاد می شود ، اصطلاحی که توسط جان گاتمن ، نویسنده بسیاری از کتاب های روانشناسی خانواده ، ابداع شده است. “مربیگری هیجان” فرآیندی است که طی آن والدین به طور موثر به فرزندان خود می آموزند تا احساسات خودرا تشخیص دهند و چه واکنشی به احساسات خود ، نشان دهند تا از این طریق سلامت هیجانی خوبی را شکل دهند. مربیگری هیجان شامل پنج مهارت یا گام اصلی است ، والدین باید:

  1. یاد بگیرند که به طور موثر احساسات خود را تنظیم کنند
  2. به کودکان کمک کنند تا احساسات خود را شناسایی و برچسب گذاری کنند
  3. به احساسات کودکان خود گوش دهند و آنها را تأیید کنند .
  4. به کودکان در یافتن راه حل برای چالش های هیجانی خود کمک کنند
  5. در صورت لزوم ، محدودیت هایی را تعیین کنند.

این مهارت ها شما را قادر می سازد تا از طریق گفتگوهایی لازم و اساسی کودک خود را مربیگری کنید و آنها را در رویارویی با دنیای بیرونی واکسینه کنید.

 

مائده علی اکبری

کارشناس ارشد روانشناسی بالینی

مرکز مشاوره و خدمات روانشناسی حال خوب