تحریک مغناطیسی مغز TMS

تحریک مغناطیسی مغز (Transcranial Magnetic Stimulation) به روشی غیر تهاجمی جهت تحریک مغز اطلاق می شود که بر اساس القای الکترومغناطیسی توسط یک سیم پیچ عایق صورت می گیرد. این سیم پیج روی پوست سر و در نقطه ای منطبق برناحیه ای از مغز که در ایجاد علایم روان پزشکی یا عصبی دخیل هستند قرار می گیرد. سیم پیچ، پالس های مغناطیسی کوتاه مدتی ایجاد می کند که هدف آن تغییردر عملکرد های بخش های مشخصی از مغز است. هر پالس مغناطیسی به سهولت و بدون درد، از پوست سر و استخوان و پرده های مغز گذشته و به نورون های عصبی می رسد و باعث فعالیت کوتاه مدت نورون های عصبی مربوطه می گردد. چنانچه پالس ها بصورت متوالی و به سرعت تجویز شدند تحت عنوان repetitive TMS یا rTMS نامیده شده که قادر به ایجاد تغییرات پایدارتری در فعالیت مغزی می باشد.

کاربردها:

در اکتبر سال ۲۰۰۸ میلادی استفاده از TMS برای درمان اختلال افسردگی مورد تایید سازمان غذا و دارو آمریکا (FDA) قرار گرفت و در سال ۲۰۱۴ میلادی FDA استفاده از دستگاه پرتابل TMS را برای بیماران مبتلا به میگرن مورد تایید قرار داد. اما در حال حاضر TMS در درمان بیماری های دیگر نیز مورد استفاده قرار می گیرد. تاکنون مطالعات نشان داده اند که TMS اثرات درمانی مطلوبی بر علائم منفی اسکیزوفرنی، توهمات شنیداری اسکیزوفرنی، اختلال درد نوروپاتیک مزمن ، کاهش ولع مصرف در بیماران مبتلا به سوء مصرف مواد دارد. اثر بخشی این روش در سایر اختلالات روانپزشکی مانند وسواس فکری- عملی ، اختلالات اضطرابی و توهمات شنوایی و علایم منفی بیماری اسکیزوفرنیا که به درمان دارویی مقاوم بوده اند نیز مشخص گردیده است. همچنین از تحریک مغناطیسی در بیماری نورولوژیک از جمله سکته مغزی، پارکینسون استفاده شده است با اثرات قابل توجه درمانی همراه بوده است.

عوارض جانبی:

یکی از شایع ترین عوارض درمان TMS، سردرد است. این عارضه جانبی ناشی از پاسخ پوست سر به میدان مغناطیسی دستگاه است. معمولاً در طی جلسات ۱ الی ۳ درمانی TMS وقوع این عارضه جانبی محتمل است. درمان با TMS باعث تشدید میگرن نمی شود. در صورت وقوع سردرد می توان از مسکن های رایج (ژلوفن) استفاده کرد. معمولاً این سردرد ها استمرار پیدا نمی کنند و بعد از مدتی برطرف می شود.